تاملی بر بمباران دیپلماسی؛ جنگ چه دارد که دیپلماسی نداشت؟

به گزارش وفاق ملی، شروع هر جنگ، پایان یک دیپلماسی است؛ به‌ویژه اگر آغازگر جنگ، مدعی‌ دیپلماسی، صلح و حقوق بشر باشد!
‏حدود ۱۰ شبانه‌روز از شبی که رژیم صهیونی، با ترور سرداران ایرانی و بمباران زیرساخت‌های ایران این جنگ را آغاز کرد، می‌گذرد. درست در جریان مذاکراتی جدی بین آمریکا و ایران بر سر موضوعات هسته‌ای.
‏اگرچه این تهاجم خصمانه، عده‌ زیادی را در جهان شوکه کرد، اما ناظران سیاسی واقع‌بین، انتظار این حرکت وقیحانه را از آدم‌کش‌ترین رژیم جهان داشتند. اسرائیل بارها در ماه‌های اخیر به طرق مختلف نگرانی خود را از احتمال حصول توافقی بین ایران و آمریکا ابراز کرده بود.
‏نتانیاهو به عنوان سرکرده رژیم غاصب و کودک‌کش صهیونی، به خوبی می‌دانست که اگر توافقی حاصل شود، دیگر برای خرابکاری در منطقه حامی جدی نخواهد داشت و از طرفی با قوی‌ شدن ایران، تضعیف و پایان منطقی این رژیم به هیچ وجه دور از انتظار نبود. برای همین آن‌ها با فشار به طرف آمریکایی، زمینه را برای انداختن بمب روی دیپلماسی آماده کردند.
‏البته این، اولین بار نیست که غرب به عنوان مدعی دیپلماسی در جهان، چهره واقعی خود را به جهانیان آشکار می‌سازد. دونالد ترامپ، در دوره نخست ریاست جمهوری‌اش نیز با پاره‌کردن توافقنامه برجام، مسیر فشار بر ایرانیان برای تحمیل خواسته‌های خود را در پیش گرفته بود.
‏خیانت به دیپلماسی، کلیدواژه‌ای است که از آغاز این جنگ، بارها توسط مقامات کشورمان به ویژه وزیر امور خارجه به کار برده شده است. چرا که اگر هدف، واقعاً حصول توافق بر سر یک موضوع مانند سلاح هسته‌ای بود، این موضوع در پی مذاکرات اخیر به گفته طرفین به هیچ وجه دور از دسترس نبود.
‏اما مسئله مهم‌تر در این میان، تنها ایران نیست. بلکه پیامی است که به جهان صادر شده است؛ جهانیان باید بدانند که دیگر نمی‌توان روی ادعاهای پوچ اما خوش‌سیمای غرب و پایگاه‌های منطقه‌ای‌اش مانند رژیم صهیونی حساب کرد.
‏ آن‌ها درست در زمانی که می‌توانند مقابل دوربین‌ها لبخند بزنند و از خیرخواهی برای مردم یک کشور سخن بگویند و مذاکره را پیشنهاد دهند، در عین حال ماه‌ها برای یک جنگ بزرگ آماده شوند و کشتار مردم بی‌گناه یک سرزمین را به بهانه‌های واهی شروع کنند.
‏جنگ میان ایران و اسرائیل، اگرچه یک جنگ نظامی اما در واقع یک جنگ شناختی است. چهره غرب همانطور که با حمایت مستقیم از یک رژیم آدم‌کش بر همگان آشکار شد، در این میان مقاومت ملت ایران در برابر آنان نیز، کورسوی امید را در دل تمام مردم آزاده جهان روشن کرده است.
‏کما اینکه در جریان انقلاب سال ۵۷ و دوران دفاع مقدس نیز ملت ایران به عنوان یک ملت الهام‌بخش برای جهانیان شناخته شدند و راهی که در پیش گرفتند، در نقاط دیگر منطقه و جهان نیز تکرار شد؛ در واقع احتمالاً این، همان ترس همیشگی غرب از ایران بزرگ است.