“همکاری ملی” یا خاکسپاری یک خیال خام؟

‏پس از آنکه پروژه‌ی ائتلافی تل‌آویو ـ واشینگتن در تهاجم مستقیم به خاک ایران با شکست قاطع مواجه شد و توازن قدرت منطقه‌ای دگرگون گشت، رضا پهلوی، شاهزاده‌ی خودخوانده‌ای که سال‌ها با خیال بازگشت به تخت سلطنت در تبعید روزگار گذرانده، بار دیگر به میدان آمده‌ است؛ این بار با پویشی موسوم به «همکاری ملی» که در واقع، پرده‌ای دیگر از یک نمایش شکست‌خورده‌ی سیاسی است.
‏نطفه‌ی این کمپین در فضای پساجنگ بسته شد؛ زمانی که افکار عمومی، نسبت به موضع‌گیری صریح و ضدملی پهلوی در جریان جنگ ایران و رژیم صهیونیستی، واکنش تندی نشان داد. او که سال‌ها لقب «وطن‌دوست» را یدک می‌کشید، در حساس‌ترین بزنگاه تاریخی، جانب دشمن را گرفت و آشکارا از بمباران ایران حمایت کرد؛ چنان‌که حتی حاضر شد قربانی شدن بمباران ایران را به بهای فروپاشی نظام، امری مطلوب جلوه دهد.
‏بدین‌ترتیب، معدود اعتباری که نزد بخشی از افکار عمومی برون‌مرزی برای خود فراهم کرده بود، به یکباره فروریخت. و اکنون، برای بازسازی همان تصویر ملی، به سراغ پویش «همکاری ملی» رفته تا این بار، با دعوت از بدنه‌ی نظام ـ از نظامیان تا کارکنان دولت ـ دست به کاری بزند که در ادبیات حقوقی، به آن «اقدام علیه امنیت ملی» و در فرهنگ سیاسی، «خیانت سازمان‌یافته» می‌گویند.
‏ماجرا زمانی شگفت‌انگیزتر می‌شود که پهلوی برای اجرای این فراخوان، رسانه‌ی وابسته به سرویس جاسوسی موساد، یعنی ایران‌اینترنشنال را انتخاب می‌کند؛ شبکه‌ای که نه تنها هیچ نسبتی با خواست مردم ایران ندارد، بلکه آشکارا ابزار عملیات روانی علیه ثبات ایران به‌شمار می‌رود. استفاده از کیوآرکد برای ثبت مشخصات نظامیان ایرانی در سرورهای بیگانه، نه تنها امری احمقانه، بلکه اقدامی خصمانه و در راستای اهداف جنگی دشمن ارزیابی می‌شود.
‏از سوی دیگر، روند انتشار هشتگ «همکاری ملی» در شبکه‌ی ایکس، تنها با موجی از ربات‌ها و اکانت‌های جعلی ممکن شد؛ حساب‌هایی که بسیاری از آنها پیش‌تر نیز در عملیات اطلاعاتی نیرو ۸۲۰۰ رژیم صهیونیستی مورد استفاده قرار گرفته‌اند. این یعنی رضا پهلوی دیگر نه تنها فاقد پایگاه اجتماعی در میان مردم ایران، بلکه حتی در میان اپوزیسیون برون‌مرزی نیز منزوی شده و تنها به الگوریتم‌ها و سرورهای عملیات روانی دل بسته است.
‏واقعیت این است که پهلویِ امروز، نه یک بازیگر مستقل، بلکه ابزار دست پروژه‌ای فرامرزی برای تضعیف اقتدار ملی ایران است. پروژه‌ای که با محوریت تجزیه‌طلبی، فروپاشی وحدت سرزمینی و بی‌ثبات‌سازی منطقه، سال‌هاست از اتاق‌های فکر تل‌آویو تغذیه می‌شود.
‏به تعبیری دقیق‌تر، رضا پهلوی امروز، همانند فردی است که در باتلاق سیاست افتاده؛ و هرچه بیشتر دست و پا می‌زند، به اعماق ناکجای خودساخته‌اش فرو می‌رود. گویی پایان حیات سیاسی او، نه با کودتا یا محکمه، بلکه با طنینی خاموش از بی‌اعتباری، در حال رقم خوردن است.