به گزارش وفاق ملی، امضای تفاهمنامه ایران و آمریکا به یکی از مهمترین موضوعات سیاسی روزهای اخیر تبدیل شده است؛ توافقی که نهتنها فضای سیاست خارجی کشور را تحت تأثیر قرار داده، بلکه جایگاه مسعود پزشکیان در معادلات سیاسی داخلی را نیز به شکلی جدی تغییر داده است.
پزشکیان در مرکز یک تصمیم پرهزینه
از زمان آغاز مذاکرات، بسیاری از تحلیلگران تصور میکردند مسئولیت اصلی این روند بر عهده نهادهای فرادولتی و چهرههای بانفوذ سیاسی قرار دارد. با این حال، پس از نهایی شدن تفاهمنامه، نام رئیسجمهور بیش از هر فرد دیگری در کانون توجه قرار گرفت.
اظهارات رهبر انقلاب مبنی بر موافقت با نظر رئیسجمهور و شورای عالی امنیت ملی نیز باعث شد نگاه افکار عمومی و جریانهای سیاسی بیش از گذشته متوجه دولت شود. به همین دلیل، بخش قابل توجهی از انتقادات و حملات سیاسی مستقیماً متوجه مسعود پزشکیان شده است.
روایت موافقان؛ فداکاری برای منافع ملی
حامیان دولت معتقدند پزشکیان با پذیرش مسئولیت این توافق، هزینهای را بر عهده گرفته که بسیاری از سیاستمداران حاضر به پرداخت آن نبودند. آنها بر این باورند که رئیسجمهور تلاش کرده منافع ملی را بر ملاحظات سیاسی ترجیح دهد.
برخی رسانهها و تحلیلگران نیز این اقدام را نوعی فداکاری سیاسی توصیف کردهاند. از نگاه آنان، تفاهم ایران و آمریکا محصول یک تصمیم جمعی در ساختار حکمرانی است و نباید تمام پیامدهای آن تنها متوجه دولت باشد.
مخالفان چه میگویند؟
در سوی دیگر، منتقدان دولت معتقدند پزشکیان مسئول مستقیم توافقی است که میتواند تبعات سیاسی و اقتصادی گستردهای به همراه داشته باشد. آنها هشدار میدهند که در صورت بروز مشکل در اجرای تفاهم یا بدعهدی طرف مقابل، دولت با چالشهای جدی روبهرو خواهد شد.
این جریان سیاسی تلاش دارد مسئولیت نتایج احتمالی توافق را به طور کامل متوجه رئیسجمهور و تیم اجرایی او کند؛ موضوعی که فضای سیاسی کشور را بیش از گذشته دوقطبی کرده است.
آینده سیاسی رئیسجمهور به کدام سو میرود؟
بسیاری از ناظران معتقدند سرنوشت سیاسی پزشکیان تا حد زیادی به نتایج تفاهم ایران و آمریکا وابسته خواهد بود. اگر این تفاهم به کاهش تنشها و بهبود شرایط اقتصادی منجر شود، رئیسجمهور میتواند به عنوان یکی از چهرههای اثرگذار سالهای اخیر شناخته شود.
اما اگر توافق با موانع جدی مواجه شود، فشارهای سیاسی علیه دولت افزایش خواهد یافت. با این حال، حتی منتقدان نیز اذعان دارند که پزشکیان مسئولیت تصمیمی را پذیرفته که آثار آن فراتر از دولت و به سرنوشت کل کشور گره خورده است.
