جابهجایی پارادایم حجاب در سیاست ایران؛ سوپرانقلابیها و آشوب حجاب؛ چه کسی فکرش را میکرد؟
اطلاعیه فوری: تداوم غیرحضوری شدن آموزش و دورکاری در تهران (۹ و ۱۰ آذرماه)
اینترنت سفید؛ از رانت سیاسی تا واکنشهای جهانی
هوای تهران تا دوشنبه آلوده است؛ کاهش محسوس دما در راه
وزیر علوم: حفظ معیشت و کرامت دانشگاهیان راهکار کاهش مهاجرت نخبگان
نامه فوری سازمان بازرسی برای تعیین تکلیف بیمه تکمیلی بازنشستگان تأمین اجتماعی
وزیر اقتصاد: کاهش کسری بودجه و تعیین تکلیف بانکهای ناتراز در دستور کار دولت
دیدار دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران با فرمانده ارتش پاکستان
سفر عراقچی به پاریس؛ هستهای، اسنپبک و تلاش برای نهایی کردن مبادله مهدیه اسفندیاری
روسهیدرو: تغییرات اقلیمی مرز نمیشناسد؛ آماده همکاری فناورانه با کشورهای بریکس
تحلیلها نشان میدهد کلیدواژه «حجاب» که طی چهار دهه بیشتر برای متهمسازی اصلاحطلبان به کار میرفت، امروز به دست جریانهای موسوم به سوپرانقلابی تبدیل به ابزار آشوب سیاسی علیه دولت شده است.
«اسکار فقط جشن سینما نیست؛ میدان نبرد روایتهاست. انتخاب «پیرپسر» میتواند صدای تازهای از ایران باشد؛ صدایی که هم پشتوانه مردم را دارد، هم زبان سیاست جهانی را میفهمد.»
جنگ اخیر علیه ایران نشان داد که رژیم صهیونیستی به جای تمرکز بر توان نظامی خود، چشم به "خیابان" دوخته و سعی دارد با استفاده از تجمعات اعتراضی، ایران را از درون دچار چالش کند. این راهبرد کمهزینهتر و مؤثرتر برای اسرائیل در مقایسه با درگیری نظامی مستقیم ارزیابی میشود؛ راهبردی که با هدف ایرانهراسی و ایجاد شکاف میان دولت و ملت طراحی شده است.
«دولت پزشکیان مأموریتی حیاتی بر دوش دارد: جلوگیری از فعالشدن مکانیسم ماشه و ممانعت از بازگشت پرونده هستهای ایران به شورای امنیت، تا کشور دوباره در تله تحریم و انزوای بینالمللی گرفتار نشود.»
در سالهای اخیر، پدیدهای نوظهور در سیاست ایران توجه بسیاری را جلب کرده است: همصدایی مقطعی میان اپوزیسیون برانداز و گروههای سوپرانقلابی. این همگرایی ظاهری، با وجود اختلافات عمیق در ایدئولوژی و اهداف، میتواند تهدیدی جدی برای انسجام ملی و منافع کشور باشد.
نشریه آمریکایی «فارنافرز» در تحلیلی جدید مینویسد سیاستهای اقتصادی دونالد ترامپ چشمانداز جهانی را دگرگون کرده و آمریکا را از جایگاه سنتی حامی متحدان به «چپاولگر» آنها تبدیل کرده است، پدیدهای که فراتر از یک تغییر سیاسی، بازتابدهنده تحولات بنیادین در اقتصاد جهان است.
با تشدید تنشهای هستهای و نظامی، ایران و اسرائیل بار دیگر در آستانه دوری تازه از درگیری قرار دارند؛ فعالسازی مکانیسم ماشه توسط اروپا و برتری موشکی هایپرسونیک ایران، معادلات منطقه را پیچیدهتر کرده است.
با راهاندازی خطآهن مزارشریف–پیشاور، افغانستان به رقیبی جدی برای ایران در ترانزیت منطقهای تبدیل شده است؛ مسیری که میتواند نقش سنتی ایران را در اتصال آسیای میانه به آبهای آزاد کمرنگ کند، مگر آنکه تهران با دیپلماسی فعال و سرمایهگذاری سریع، بازی را به سود خود برگرداند.
علیرغم توافق آتشبس دریایی میان آمریکا و انصارالله، واشنگتن به جای مواجهه مستقیم، مسیر جنگ فرسایشی و نیابتی را در یمن برگزیده است؛ رویکردی که شکستهای نظامی اخیر و ناکامی در مهار صنعا آن را اجتنابناپذیر کرده است.
آیا پیامدهای اطاعت مطلق در تاریخ اسلام همیشه منجر به خیر و پیشرفت شده است؟ مقاله پیش رو با بازخوانی صحنههایی مانند صلح حدیبیه، حکمیت صفین و سکوت یاران در کربلا میپرسد: آیا از «ضبطصوت»شدن باید هراس داشت یا آن را نشانه پیشرفت فکری دانست؟ پاسخ این است که اسلام نه نفی عقل، بلکه عقلانیت مسئولانه را در چارچوب مشروعیت الهی میستاید.
در دل جنگ ویرانگر سودان، رد پای ابوظبی و تلآویو پررنگتر از هر زمان است؛ دو بازیگری که با وجود اختلاف ظاهری، در هدفی مشترک همصدا شدهاند: مهار اسلامگرایان و تسلط بر طلای سودان، حتی به بهای نسلکشی و فاجعه انسانی.
در شرایطی که عرصهی مبارزه هنوز آتشین است، بیانیهی اخیر جبههی اصلاحات ایران، با لحن نرم و با پیشنهاد عادیسازی روابط و مصالحه، چهرهای از وادادگی را بازتاب میدهد—و نه یک تاکتیک هوشمندانه، بلکه نشانهای از فروپاشی اعتماد عمومی و فاصله گرفتن از آرمانگرایی جریان اصلاحطلب.
در بحبوحه ملی شدن نفت، ایران نه تنها با بحران اقتصادی و فشار تحریمها روبهرو شد، بلکه دخالتهای خارجی و مخالفتهای داخلی، مسیر دولت مصدق را به چالش کشید و نشان داد که حتی تصمیمات ملی میتوانند با منافع شخصی و خارجی تلاقی کنند.
سریال از یاد رفته یکی از پرحاشیهترین آثار تلویزیون ایران در ژانر تاریخی ـ عاشقانه است که توانست با داستانی پرکشش و روایتی پر از تعلیق، نگاه بسیاری از مخاطبان را به خود جلب کند. اما آیا این سریال توانست به هدف خود برسد یا در پیچوخم روایت تاریخی و شخصیتپردازی نیمهکاره جا ماند؟
فعال شدن مکانیسم ماشه یعنی بازگشت به سالهای پیش از برجام؛ دورانی از قطعنامههای سنگین، انزوای سیاسی و تحریمهای همهجانبه. پرسش اصلی این است: ایران چه پاسخی به این تهدید خواهد داد؟
اروپا در حالی با کاهش نقش بینالمللی و وابستگی شدید دفاعی روبهروست که تلاشهای اخیر برای تقویت استقلال نظامی و اقتصادی، اگر با اصلاحات ساختاری عمیق همراه نشود، نمیتواند مانع از حاشیهنشینی این قاره در نظم جهانی جدید شود
فعالسازی مکانیسم ماشه میتواند ایران را بار دیگر ذیل فصل هفتم منشور ملل متحد قرار دهد؛ مسیری که بازگشت تحریمها و حتی صدور مجوز اقدام نظامی را ممکن میسازد.
آیا مخالفان مذاکره با آمریکا، واقعاً جایگزینی برای خروج از بحران و فشارهای اقتصادی دارند؟ در بحبوحه بحثها بر سر جنگ، انجماد یا مذاکره، این مقاله به سراغ علم سیاست میرود تا پاسخی علمی و عینی به این سوال اساسی بدهد. زمانی که رئیسجمهور خود میپرسد "مذاکره نکنیم، پس چه کنیم؟"، سکوت یا تکرار شعارها، دیگر آلترناتیو محسوب نمیشود.
در علم استراتژی، مذاکره نهتنها سرآغاز راه به سوی صلح، بلکه ادامهای بیسر و صدا از نبرد در سنگرهای پنهان است.
هیل گزارش داد که تأخیر روسیه در تحویل سوخو-۳۵، تهران را به خرید احتمالی ۴۰ جنگنده پیشرفته چینی J-10C سوق داده؛ تغییری که میتواند موازنه هوایی منطقه را بر هم بزند و موج تازهای از رقابت تسلیحاتی در خاورمیانه به راه اندازد.
نتانیاهو در گفتوگویی کمسابقه با رسانه عبریزبان i24، از جزئیات حمله به فردو، نقش آمریکا در همراهی با اسرائیل و استراتژی مهار برنامه هستهای ایران پرده برداشت؛ اظهاراتی که بر اهمیت عملیاتی و پیامدهای جهانی این اقدام تأکید دارد.