انتشار فهرست ۲۹۸۶ جانباخته حوادث اخیر با دستور پزشکیان؛ تأکید دولت بر شفافیت و پاسخگویی
والاستریت ژورنال: عربستان و امارات حاضر نیستند سکوی حمله آمریکا به ایران باشند
پزشکیان: نارساییهای داخلی باید شفاف شناسایی شود | دستور رئیسجمهور برای گفتوگوی ملی و پرهیز از برخورد سلبی
وزارت دادگستری: ممنوعیت قانونی برای رانندگی بانوان با موتورسیکلت وجود ندارد
سه روایت از لشکرکشی آمریکا به خلیج فارس؛ سناریوهای جنگ، پاسخ سخت ایران یا توصیه به آرامش؟
افشای دروغپردازی رسانهای رژیم صهیونیستی؛ زن اسرائیلی «کشتهشده در اعتراضات ایران» زنده از آب درآمد
سناتور دلاور: توییتهای نیمهشب ترامپ «تهدید توخالی» و خطرناک است؛ خواستار مذاکره با مادورو شد
امکان خرید با کالابرگ الکترونیکی در تمامی میادین میوه و ترهبار تهران فراهم شد
وزیر ارتباطات: معیشت مردم خط قرمز دولت است / قطع اینترنت تصمیمی دائمی نیست
اردوغان تصمیم آمریکا درباره خروج ترکیه از پروژه اف‑۳۵ را ناعادلانه خواند
کارشناسان مطالعات جنگ و استراتژی معتقدند ورود آمریکا به یک منازعه نظامی جدید علیه ایران، با توجه به محدودیت منابع و توان بازدارندگی ایران، اقدامی پرهزینه و پرریسک خواهد بود.
گسترش فردگرایی ابزاری در جامعه ایران امروز به یک ساختار رفتاری و فرهنگی بدل شده است؛ ساختاری که از زندگی روزمره تا سیاست و اقتصاد نفوذ کرده و سرمایه اجتماعی را بهشدت تضعیف میکند.
تحلیل تازهای از تحولات سیاسی ایران نشان میدهد که ایدئولوژی رسمی نظام در دهههای اخیر کارکرد پیشین خود را در ایجاد همبستگی اجتماعی از دست داده است؛ پدیدهای که در علوم سیاسی از آن با عنوان «فرسایش ایدئولوژی» یاد میشود و میتواند حاکمیت را در برابر دوراهی تصمیمگیری قرار دهد.
انتخابات اخیر هیئترئیسه جبهه اصلاحات ایران بار دیگر پرسشی بنیادین را زنده کرد: چگونه جریانی که با شعار تغییر و نوسازی شناخته میشود، در درون خود از بازتولید چهرههای تازه و گردش نخبگان ناتوان مانده است؟
در دهههای گذشته، غلبه نگاه امنیتمحور و مصلحتگرایی سیاسی بر تصمیمگیریهای کلان کشور، مانع شکلگیری نهادهای توسعهگرا شده و هزینههای سنگینی را بر جامعه تحمیل کرده است. امروز بیش از هر زمان روشن است که توسعه، پایدارترین شکل امنیت است.
روابط بینالملل امروز بیش از هر زمان دیگری تحت تأثیر جنگ روایتهاست؛ نبردی پنهان اما سرنوشتساز که علیه جمهوری اسلامی ایران از بدو انقلاب آغاز شد و همچنان ادامه دارد. در این جنگ، روایتهای غربی تلاش کردهاند تصویر ایران را بهعنوان تهدیدی برای امنیت جهانی بازتولید کنند.
پدیده «توهمفروشی» بهمعنای ارائه گزارشهای گزینشی و غیرواقعی به مسئولان، یکی از مهمترین تهدیدهای امنیت ملی است. تجربه جنگ ۱۲ روزه اخیر نشان داد که بخش مهمی از آسیبها نه بهدلیل ضعف توان نظامی، بلکه ناشی از فضای ذهنی غیرواقعی و اطمینان کاذبی بود که برخی مدیران به نهادهای تصمیمگیر منتقل کردند.
مکانیسم ماشه علیه ایران بار دیگر فعال شد و تحلیلگران آن را آغاز مرحله دوم جنگ اقتصادی علیه کشور میدانند. اتحاد داخلی و انسجام اجتماعی، عامل کلیدی تابآوری ایران در این شرایط است.
جریان پایداری که زمانی با شعارهای پرحرارت و داعیه اصولگرایی ناب وارد صحنه سیاست ایران شد، امروز به حاشیه رفته و بیشتر در قالب حسابهای کاربری مجازی فعالیت میکند. این جریان که روزی در متن تصمیمگیریها بود، اکنون به نمادی از فرسایش ایدئولوژیک و سیاستورزی بر پایه حذف دیگران تبدیل شده است.
نام «مکانیسم ماشه» بار دیگر در محافل سیاسی و رسانهای مطرح شده است. این سازوکار شورای امنیت، طی روزهای آینده میتواند فعال شود؛ موضوعی که ایران را در برابر آزمونی تاریخی در سیاست خارجی و حکمرانی داخلی قرار میدهد.
ایده گفتگوی تمدنها که توسط سید محمد خاتمی مطرح شد، پاسخی به نظریه برخورد تمدنهای ساموئل هانتینگتون بود. این مقاله به بررسی ۲۵ سال تحولات جهانی، بازتاب جهانی این نظریه و تأثیر تحریمها و مکانیسم ماشه بر ایران میپردازد.
پدیده هویتهای جعلی در فضای مجازی ایران به موضوعی بحثبرانگیز تبدیل شده است؛ هویتهایی که گاه نقاب دفاعی برای حفاظت از حریم خصوصی کاربران هستند و گاه ابزاری برای نفوذ، عملیات روانی و انتشار اطلاعات نادرست. کارشناسان هشدار میدهند گسترش این حسابها پیامدهای اجتماعی و امنیتی قابل توجهی به همراه دارد.
«اسکار فقط جشن سینما نیست؛ میدان نبرد روایتهاست. انتخاب «پیرپسر» میتواند صدای تازهای از ایران باشد؛ صدایی که هم پشتوانه مردم را دارد، هم زبان سیاست جهانی را میفهمد.»
جنگ اخیر علیه ایران نشان داد که رژیم صهیونیستی به جای تمرکز بر توان نظامی خود، چشم به "خیابان" دوخته و سعی دارد با استفاده از تجمعات اعتراضی، ایران را از درون دچار چالش کند. این راهبرد کمهزینهتر و مؤثرتر برای اسرائیل در مقایسه با درگیری نظامی مستقیم ارزیابی میشود؛ راهبردی که با هدف ایرانهراسی و ایجاد شکاف میان دولت و ملت طراحی شده است.
«دولت پزشکیان مأموریتی حیاتی بر دوش دارد: جلوگیری از فعالشدن مکانیسم ماشه و ممانعت از بازگشت پرونده هستهای ایران به شورای امنیت، تا کشور دوباره در تله تحریم و انزوای بینالمللی گرفتار نشود.»
در سالهای اخیر، پدیدهای نوظهور در سیاست ایران توجه بسیاری را جلب کرده است: همصدایی مقطعی میان اپوزیسیون برانداز و گروههای سوپرانقلابی. این همگرایی ظاهری، با وجود اختلافات عمیق در ایدئولوژی و اهداف، میتواند تهدیدی جدی برای انسجام ملی و منافع کشور باشد.
نشریه آمریکایی «فارنافرز» در تحلیلی جدید مینویسد سیاستهای اقتصادی دونالد ترامپ چشمانداز جهانی را دگرگون کرده و آمریکا را از جایگاه سنتی حامی متحدان به «چپاولگر» آنها تبدیل کرده است، پدیدهای که فراتر از یک تغییر سیاسی، بازتابدهنده تحولات بنیادین در اقتصاد جهان است.
با تشدید تنشهای هستهای و نظامی، ایران و اسرائیل بار دیگر در آستانه دوری تازه از درگیری قرار دارند؛ فعالسازی مکانیسم ماشه توسط اروپا و برتری موشکی هایپرسونیک ایران، معادلات منطقه را پیچیدهتر کرده است.
با راهاندازی خطآهن مزارشریف–پیشاور، افغانستان به رقیبی جدی برای ایران در ترانزیت منطقهای تبدیل شده است؛ مسیری که میتواند نقش سنتی ایران را در اتصال آسیای میانه به آبهای آزاد کمرنگ کند، مگر آنکه تهران با دیپلماسی فعال و سرمایهگذاری سریع، بازی را به سود خود برگرداند.
علیرغم توافق آتشبس دریایی میان آمریکا و انصارالله، واشنگتن به جای مواجهه مستقیم، مسیر جنگ فرسایشی و نیابتی را در یمن برگزیده است؛ رویکردی که شکستهای نظامی اخیر و ناکامی در مهار صنعا آن را اجتنابناپذیر کرده است.
آیا پیامدهای اطاعت مطلق در تاریخ اسلام همیشه منجر به خیر و پیشرفت شده است؟ مقاله پیش رو با بازخوانی صحنههایی مانند صلح حدیبیه، حکمیت صفین و سکوت یاران در کربلا میپرسد: آیا از «ضبطصوت»شدن باید هراس داشت یا آن را نشانه پیشرفت فکری دانست؟ پاسخ این است که اسلام نه نفی عقل، بلکه عقلانیت مسئولانه را در چارچوب مشروعیت الهی میستاید.